کاوه فولادی‌نسب



زندگی نامه
کاوه فولادی‌نسب (متولد ۱۳ مرداد ۱۳۵۹ برابر با ۴ اوت ۱۹۸۰) نویسندهٔ ایرانی، مترجم، روزنامه‌نگار ادبی و مدرس داستان‌نویسی است. تخصص دانشگاهی او معماری و برنامه‌ریزی شهری و منطقه‌ای است و در حال حاضر پژوهش‌گر دکترا در دانشگاه فنی برلین (TU Berlin) در کشور آلمان است.
فولادی‌نسب از ابتدای سال ۱۳۸۰ (۲۰۰۱) با رفتن به کارگاه داستان‌نویسی جمال میرصادقی، نوشتنِ داستان را به طور جدی شروع کرد. او تا اواخر سال ۱۳۸۷ (۲۰۰۸) حضور مستمر در این کارگاه داشت و بارها در مصاحبه‌ها و یادداشت‌های خود از اهمیت و تأثیر این دورهٔ هشت‌ساله در زندگی داستان‌نویسی‌اش گفته و نوشته‌است. فولادی‌نسب علاوه بر نوشتن رمان و داستان کوتاه و ترجمهٔ آثار خلاقه و نظری در حوزهٔ ادبیات داستانی، با مجله‌ها و روزنامه‌های مختلفی نیز همکاری کرده و می‌کند و تاکنون بیش از پانصد نقد ادبی، بررسی کتاب و یادداشت در خصوص مسایل مختلف مرتبط با حوزهٔ داستان‌نویسی و ادبیات داستانی در مجله‌ها و روزنامه‌های پایتخت منتشر کرده‌است. او چند سالی است مشغول پژوهش در حوزهٔ داستان‌نویسی با تمرکز روی ساختار و ساختمان داستان است و مجموعهٔ آثار نظری خود در زمینهٔ نقد و ترجمه را بخشی از این پژوهش کلان می‌داند. فولادی‌نسب از سال ۱۳۹۲ (۲۰۱۴) آموزش داستان‌نویسی را شروع کرده و علاوه بر برگزاری کارگاه‌های داستان‌نویسی -که شیوهٔ رایج آموزش در ایران است- با الهام از سرفصل‌های دانشکده‌ها و مدرسه‌های کشورهای صاحب‌سبک در داستان‌نویسی و آموزش آن، دوره‌های نظری مختلفی را نیز برگزار کرده و می‌کند. آخرین فعالیت او در این زمینه، طراحی دوره‌ای به نام «برنامهٔ یک‌سالهٔ تخصصی آموزش دانش‌های داستانی» است، که از سال ۱۳۹۵ (۲۰۱۶) شروع شده و به گفتهٔ خود او، اولین گام در جهت ایجاد اولین مدرسهٔ خصوصی داستان‌نویسی در ایران است.
او عضو فدراسیون جهانی روزنامه‌نگاران، عضو جامعهٔ مهندسان معمار ایران و از سال ۱۳۹۳ (۲۰۱۴) عضو هیئت بازرسان این نهاد مدنی صنفی و همچنین یکی از اعضای مجمع مؤسسان انجمن صنفی داستان‌نویسان استان تهران است.

کتاب ها
تألیف‌ها
هشت و چهل‌وچهار (رمان)، تهران، نشر چشمه، ۱۳۹۵
سرگذشت معماری در ایران (تاریخ‌نگاری) همراه با مریم کهنسال نودهی، تهران، نشر افق، ۱۳۹۴
جریان چهارم (گفتگو و نقد ادبی)، همراه با محمود قلی‌پور و مریم کهنسال نودهی، تهران، نشر نگاه، ۱۳۹۴
مسجد امام تهران (تک‌نگاری)، همراه با مریم کهنسال نودهی، تهران، دفتر پژوهش‌های فرهنگی، ۱۳۹۰
مزار در همین حوالی (مجموعه‌داستان)، تهران، نشر افراز، ۱۳۸۹

ترجمه‌ها
نوشتن مانند بزرگان / جلد اول (سبک‌شناسی و نقد ادبی)، نوشتهٔ ویلیام کین، ترجمه همراه با مریم کهنسال نودهی، تهران، نشر چشمه، ۱۳۹۵
بئاتریس و ویرژیل (رمان)، نوشتهٔ یان مارتل، همراه با مریم کهنسال نودهی، تهران، نشر چشمه، ۱۳۹۴
حرفه: داستان‌نویس / مجموعهٔ چهارجلدی (آموزش داستان‌نویسی و نقد ادبی)، نوشتهٔ جمعی از نویسندگان، گردآوریِ فرانک ای. دیکسون و ساندرا اسمیت، ترجمه همراه با مریم کهنسال نودهی، تهران، نشر چشمه و نشر زاوش، ۱۳۹۲



نقد ها
دیالوگِ داستانی خوب نوشتن، یعنی راه رفتن روی لبه‌ی تیغ
تعدد درونمایه باعث غنای داستان نمی‌شود
لحن شخصیت باید در جهت عملش در داستان باشد
ناشناختگی و غرابت دو عامل جذابیت داستانند
داستان نیاز به ماجرا دارد
در این داستان چه می‌خواهم بگویم؟
آن‌چه اهمیت دارد، نگاه جدید است
هر داستانی باید کشمکشی داشته باشد
داستان کوتاه، ظرف کوچکی است
شروع خوب، کنجکاوی‌برانگیز است
زبان داستان، زبان بدیهی نیست
شناخت دقیق، کلید موفقیت داستان است
انتخاب‌های نادرست، داستان را ضایع می‌کنند
آدم‌های داستان باید خاکستری باشند
داستان، شعبده‌بازی نیست
موضوع را محدود کنید و درونمایه را واحد
خاکستری بودن شخصیت‌ها به معنای معوج بودن آن‌ها نیست
داستان را سر صبر برای خواننده روایت کنید
شخصیت‌های داستانی کولاژ یا پارچه‌ی چهل‌تکه نیستند
حواس‌تان به انگیزه‌ی شخصیت باشد
وحدت‌های سه‌گانه را پشت گوش نیندازید
آن‌قدری درگیر فرم نشوید که از معنا غافل بمانید
کلیشه‌ها مدام در کمینند
خیال و خیال‌ورزی به معنای پراکنده‌گویی و آشفته‌نویسی نیست
به روند روایت‌تان فکر کنید
داستان عرصه‌یارائه‌ی غیرمستقیم اطلاعات است
داستان بدون حادثه شکل نمی‌گیرد
گزینش‌گرانه‌تر و موجزتر حرف بزنید
رابطه‌ی بینامتنی استقلال اثر را مخدوش نمی‌کند
داستان خوب نیاز به اجرای خوب دارد
داستان طرح مساله است، نه حل معما
هر سؤال بی‌پاسخ، یعنی یک گام دوریِ خواننده از متن
کانون تمرکز به نوشته‌های ما جهت و سازمان می‌دهد
«همه‌چیز را نگفتن» به معنای هیچ‌چیز نگفتن نیست
دوباره‌گویی، سم مهلک داستان است
جریان سیال ذهن، کار پیچیده‌ای است
کلمه، ثروت نویسنده است
گذشته از ایده و اندیشه، داستان به اجرای خوب هم نیاز دارد
به خودتان سخت بگیرید
نویسنده باید از خودش سوال کند «من در این داستان دقیقا چه می‌خواهم بگویم.»
عناصر صحنه را فرا بخوانید
جریان سیال ذهن، پراکنده‌گویی یا پراکنده‌نویسی نیست، بازنمایی آن است
داستان باید مساله‌ای «مهم» را به شکلی «جذاب» مطرح کند
اولین گام حرفه‌ای نویسندگی، تلاش برای بازنویسی است
جهان داستان هم برای خودش قواعدی دارد
داستان باید خودبسنده باشد
از حواشی دوری کنید
به ایده‌تان پر و بال بدهید
به این زودی‌ها دست‌تان را برای خواننده رو نکنید
تا زبان راوی درنیامده باشد، یک جای کار می‌لنگد